Położenie | Opis | Zdjęcia | Renowacja | Osadnictwo | Bibliografia
Położenie cmentarza - mapy
 |
Opis cmentarza
Położenie
Opuszczamy Inowrocław jadąc ul. Jacewską w stronę Marcinkowa. Miasto kończy się tam gdzie skrzyżowanie z kapliczką po prawej stronie i znakiem informacyjnym po lewej. Stąd jedziemy prosto ok. 2 km aż do skrzyżowania przy Gościńcu. Tu skręcamy w prawo i widzimy po prawej stronie w odległości ok. 130 m. niewielki zagajnik - to cmentarz. Od północy, południa i zachodu sąsiaduje z polem, od wschodu z polną drogą.
Podstawowe informacje
| Data założenia | pocz. XX w. |
| Wyznanie | ewangelicki |
| Ówczesna parafia | Inowrocław (od 1772) |
| Status | nieczynny |
| Powierzchnia | ~0,15 ha |
| Nr działki | 195 |
| Kształt | zbliżony do kwadratu |
| Najstarszy zachowany nagrobek | pocz. XX w. |
| Istniejąca dokumentacja | ? |
| Zagrożenia | śmieci, zniesienie cmentarza |
| Stan zachowania | ZŁY, Typ III |
| Data zamknięcia, likwidacji | 1945, - |
Jest to cmentarz dawnej wsi Dalkowo, obecnie części wsi Jacewo.
Roślinność
| Drzewa | dąb, … |
| Krzewy | lilak, grochodrzew, … |
| Inne | bluszcz |
Starodrzew częściowo zachowany. Brak informacji co do istnienia alei. Układ cmentarza częściowo czytelny.
Nagrobki i inne elementy
| Nagrobki | |||||
| Rodzaj | Istnienie | Ilość | Data powstania | Materiał | Uwagi |
| Cenotafy | NIE | - | - | - | - |
| Cippusy | NIE | - | - | - | - |
| Grobowce | NIE | - | - | - | - |
| Krzyże | NIE | - | - | - | - |
| Obeliski | NIE | - | - | - | - |
| Mogiły obmurowane | TAK | ok. 6 | I poł. XX w. | piaskowiec, lastryko | |
| Mogiły ziemne | NIE | - | - | - | - |
| Płyty poziome | NIE | - | - | - | - |
| Płyty pionowe | NIE | - | - | - | - |
| Pola grobowe | NIE | - | - | - | - |
| Postumenty | TAK | 6 | I poł. XX w. | lastryko, piaskowiec | przy mogiłach i osobno, w tym 1 "dąbek" i 1 podstawa pod krzyż |
| Przyścienne | NIE | - | - | - | - |
| ŁĄCZNIE | ok. 10 stanowisk | ||||
| Elementy | |||||
| Rodzaj | Istnienie | Ilość | Data powstania | Materiał | Uwagi |
| Mur ogrodzeniowy | NIE | - | - | - | - |
| Brama | NIE | - | - | - | - |
| Kościół | NIE | - | - | - | - |
| Kaplica | NIE | - | - | - | - |
| Inne | NIE | - | - | - | - |
Inskrypcje - fot. Karolina Falleńczyk, 2014
Brak informacji o pochówkach osób znanych i zasłużonych.
Galeria zdjęć
fot. Karolina Falleńczyk, 2014
 |
| fot. 1 |
 |
| fot. 2 |
 |
| fot. 3 |
 |
| fot. 4 |
 |
| fot. 5 |
 |
| fot. 6 |
 |
| fot. 7 |
 |
| fot. 8 |
 |
| fot. 9 |
 |
| fot. 10 |
 |
| fot. 11 |
 |
| fot. 12 |
 |
| fot. 13 |
 |
| fot. 14 |
 |
| fot. 15 |
fot. Karolina Falleńczyk, 2014
 |
| fot. 1 |
 |
| fot. 2 |
 |
| fot. 3 |
 |
| fot. 4 |
 |
| fot. 5 |
 |
| fot. 6 |
 |
| fot. 7 |
 |
| fot. 8 |
 |
| fot. 9 |
 |
| fot. 10 |
 |
| fot. 11 |
 |
| fot. 12 |
Renowacja
Nie przeprowadzono.
Osadnictwo w Dalkowie.
Historia
Pierwotnie folwark należący do kościoła Św. Ducha. Po kasacji majątków kościelnych przez władze pruskie stał się domeną rządową, z czasem folwarkiem miejskim. W 1860 r. właścicielem Dalkowa był Gottlieb Jahns. Gdzieś od lat 80. XIX w. majątki Jacewo i Dalkowo miały wspólnego właściciela. Ludności ewangelickiej było wówczas ok. 20%. Nieco ponad połowa wszystkich mieszkańców stanowili analfabeci. Od 1903 r. stało się własnością komisji kolonizacyjnej, która w latach 1904-1905 sprowadziła 34 osadników. Część Dalkowa była własnością komunalną miasta. Nazwę na Dahain zniemczono w 1907 r., w czasie gdy zarządcą majątków był Emil Wollman. Wskutek działania komisji kolonizacyjnej majątek zostaje rozparcelowany (w 1905 i 1908), a ilość niemieckojęzycznych mieszkańców w Dalkowie i Jacewie wzrasta. Działała szkoła katolicko-ewangelicka. W pierwszym spisie powszechnym zanotowano 50% ewangelików. Ilość ta zmniejsza się do 1939 r.
Obecnie Dalkowo stanowi część wsi Jacewo.
Ludzie
Lista strat z I wojny światowej zawiera nazwiska: Kolczyński, Matuszak, Michalski, Pawłowski, Roszack, Taube,
Bibliografia:
- Die Geschichte, die wirtschaftliche und die kulturelle Entwickelung des Kreises Hohensalza bis zum Jahre 1911, Hohensalza: Lehmann, 1911, s. 84-91, 712-713.
- Dzieje Inowrocławia, t. 1 (do 1919 r.) pod red. Mariana Biskupa, Poznań-Warszawa: PWN, 1978, s. 143, 269.
- "Gazeta Grudziądzka" z 05.11.1907 r., nr 133, s. 2.
- Gueter-Adressbuch der Provinz Posen, Stettin, 1907, s. 194-195.
- P37 S26 INOWROCŁAW, Mapa Szczegółowa Polski 1:25 000, WIG, 1934.
- K. Podczaska, Pałace i dwory gminy Inowrocław, Inowrocław, 2014, s. 96, 97.
- Skorowidz miejscowości Rzeczypospolitej Polskiej opracowany na podstawie wyników Pierwszego Powszechnego Spisu Ludności z dn. 30 września 1921 r. i innych źródeł urzędowych T. 10, Województwo Poznańskie. Warszawa: GUS, 1926, s. 23
- Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Inowrocław. Część pierwsza. Uwarunkowania zagospodarowania przestrzennego, Inowrocław, 2010, s. 49, http://www.bip.inowroclaw.ug.gov.pl/art/id/1562 [dostęp: 19.02.2015]
- F. Sulimierski, B. Chlebowski, W. Walewski i in., Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich. Warszawa, 1880-1902, t. I, s. 896.
- Verzeichniss sämmtlicher Ortschaften des Regierungs-Bezirks Bromberg, Bromberg: M. Aronsohn, 1860, s. 84-85.
- A. Werner, Geschichte der evangelischen Parochieen in der Provinz Posen. Posen: W. Decker, 1898, s. 128-130.